در جنسي كه مىدهد معتبر است معيوب نباشد ومخلوط بچيز ديگر مثل خاك يا مثل آن نيز نباشد مگر آنكه زيادتر دهد كه خالص آن بقدر صاع باشد يا آنكه خليط قدرى كم باشد كه در عرف مسامحه نمايند ( مسألة 2 ) أقوى كفايت دادن قيمت يكى از أجناس است به پول طلا يا نقره يا بجنس ديگر وبنابر اين پس دادن معيوب يا مخلوط بعنوان قيمت مجزى است هم چنين دادن هر جنسي كه كفايت آن مشكوك باشد بعنوان قيمت مجزى است ( مسألة 3 ) نصف صاع گندم أعلى مثلا اگر بيك صاع گندم پست يا بيك صاع جو بيرزد كافى نيست مگر آنكه بعنوان قيمت بدهد ( مسألة 4 ) دادن نيم صاع كنده ونيم صاع جو مثلا كافى نيست مگر بعنوان قيمت ( مسألة 5 ) مدار بقيمت وقت دادن اسبت نه وقت وجوب وقيمت بلديكه مىدهد مناط است نه قيمت آن در وطن خود يا بلد ديگر پس اگر در غير بلد خود مالي داشته باشد وبخواهد آنجا بدهند مناط قيمت انجاست كه مىدهند نه قيمت بلد خود ( مسألة 6 ) جايز است فطره خو را از جنسي بدهد وفطره عيال خو د را از جنس ديگر يا فطره بعض عيالات از جنسي وبعض ديگر را از جنس ديگر ( مسألة 7 ) قدر فطره از هر سرى يك صاع است از هر جنسي بدهد حتى شير بنا براصح هر چند بعض علماء در آن چهار رصل فرموده اند وصاع چهار مداست پس هر صاعي ششصد وچهارده مثقال صيرفي وربع مثقال است وبوزن حقه نجف كه نهصد وسى وسه مثقال وثلث باشد نيم حقه ونيم وقيه وسى ويكمثقال الا دو نخود است وبحقه إسلامبول كه موافق است بادويست وهشتاد مثقال دوحقه وسه ربع وقيه ويك مثقال وسه ربع مثقال است وبحسب من شاه متداول در أكثر بلاد إيران كه يك هزار ودويست وهشتاد مثقال است نيم من الا بيست وپنج مثقال وسه ربع مثقال است ( فصل چهارم ) در وقت وجوب فطره وآن مقارن غروب شب عيد است براي كسيكه داراى شرايط مذكوره باشد ووقت دادن آن موسع است از أول غروب تا زوال ظهر روز عيد براي كسيكه نماز عيد نخواند بخلاف كسيكه نماز عيد بخواند كه أحوط آن است كه پيش از نماز بدهد هر چند أول وقت نماز كند وهر گاه ندهد تا وقت آن بگذرد ولى جدا كرده باشد از مال خود بقصد فطره بمستحق دهد واگر جدا هم نكرده باشد أحوط بلكه أقوى عدم سقوط آن است بلكه بايد بقصد قربت بدون نيت قضاء وأداء بمستحق دهد ( مسألة 1 ) جايز نيست كه فطره را پيش از وقت وجوب بدهد در شهر رمضان بنابر أحوط چنانكه بي اشكال دادن آن پيش از رمضان جايز نيست بلى اگر پيش از وقت